Psychoterapia w przypadku zaburzeń lękowych
Nerwice w obecnych opracowaniach dotyczących zaburzeń emocjonalnych określane są mianem zaburzeń lękowych. Charakterystyczny dla nich jest szeroki zakres potencjalnych objawów, na które skarży się pacjent. Na ogół jednak, jak potwierdza psycholog, rozmaitość tych symptomów łączy przeżywanie lęku. W fobiach pacjenci obawiają się namacalnych rzeczy, określonych sytuacji lub zjawisk, jak np. pająki, krew, małe przestrzenie. Nerwica natręctw, obecnie zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne przejawia się strachem przed pojawiającymi się myślami, za czym częstokroć idzie określona aktywność, np. nagminne mycie rąk sprowokowane nasileniem lęku przed drobnoustrojami. Psycholog nieraz także spotyka się z osobami, które doświadczają lęku nieświadomego. Zgłaszając się przykładowo z zawrotami głowy, w trakcie psychoterapii uświadamiają sobie, że za symptomem kryje się złość na rodzica, która nie jest doprowadzona do świadomości z racji ich kanonów moralnych. Psycholog stara się wtedy nie tylko uświadomić wrogie uczucia, ale także ułatwić pacjentowi zmianę swojego nastawienia do własnych agresywnych tendencji, tak by nie potrzebował już generować symptomu. Symptom taki, wedle psychoanalizy ma zabezpieczyć nasze ego przed świadomością akceptowanych w sobie dążeń a jednocześnie wyładować pewien poziom energii popędowej. W takim układzie jest więc kompromisem.
