Zdrówko!

Nerwice w obecnych opracowaniach dotyczących zaburzeń emocjonalnych określane są mianem zaburzeń lękowych. Charakterystyczny dla nich jest szeroki zakres potencjalnych objawów, na które skarży się pacjent. Na ogół jednak, jak potwierdza psycholog, rozmaitość tych symptomów łączy przeżywanie lęku. W fobiach pacjenci obawiają się namacalnych rzeczy, określonych sytuacji lub zjawisk, jak np. pająki, krew, małe przestrzenie. Nerwica natręctw, obecnie zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne przejawia się strachem przed pojawiającymi się myślami, za czym częstokroć idzie określona aktywność, np. nagminne mycie rąk sprowokowane nasileniem lęku przed drobnoustrojami. Psycholog nieraz także spotyka się z osobami, które doświadczają lęku nieświadomego. Zgłaszając się przykładowo z zawrotami głowy, w trakcie psychoterapii uświadamiają sobie, że za symptomem kryje się złość na rodzica, która nie jest doprowadzona do świadomości z racji ich kanonów moralnych. Psycholog stara się wtedy nie tylko uświadomić wrogie uczucia, ale także ułatwić pacjentowi zmianę swojego nastawienia do własnych agresywnych tendencji, tak by nie potrzebował już generować symptomu. Symptom taki, wedle psychoanalizy ma zabezpieczyć nasze ego przed świadomością akceptowanych w sobie dążeń a jednocześnie wyładować pewien poziom energii popędowej. W takim układzie jest więc kompromisem.

Psycholog w odróżnieniu od psychiatry oddziałuje na pacjenta metodami psychologicznymi. Proces psychoterapii może być względnie długi, zwłaszcza gdy decydujemy się na uczestnictwo w terapiach wywodzących się z psychoanalizy lub relatywnie krótki w psychoterapii poznawczo-behawioralnej bądź grupie terapeutycznej tworzonej w ramach Poradni Zdrowia Psychicznego. Sporo podejść terapeutycznych uznaje łączenie farmakoterapii z psychoterapią. Taki typ terapii zaleca się zwłaszcza klientom, którym symptomy uniemożliwiają normalne funkcjonowanie, dla przykładu w głębokich zaburzeniach nastroju czy też nasilonych nerwicach. Psycholog z czasem dysponuje hipotezą dotyczącą źródła problemów zgłaszanych przez klienta a także technikami interwencji dzięki którym których potrafi doprowadzić klienta do wglądu w przyczyny swoich trudności bądź objawów. Ważka różnica między przyjmowaniem leków a terapią psychologiczną zasadza się na tym, że środki farmakologiczne nie modyfikują struktury osobowości pacjenta. Choć w wielu przypadkach mogą likwidować bądź redukować objawy, nie oddziałują na psychogenne przyczyny ich powstawania. Skutkiem tego wielu lekarzy zachęca swoich pacjentów do uczestnictwa w psychoterapii. Psycholog wchodząc w kontakt z klientem, pomaga mu zdobyć takie rozumienie jego trudności, które nie tylko wpływa na złagodzenie objawów, ale również wyposaża go w techniki radzenia sobie z nimi w razie nawrotu problemów.

Psychoterapeuta to doświadczony ekspert, który po studiach magisterskich wykonał co najmniej 4- letnie trening, trwające nie mniej niż 1200 godzin, obejmujące własną psychoterapię, praktykę, staż i przedmioty specyficzne dla psychoterapii (np. diagnoza nozologiczna i psychoterapeutyczna, psychopatologia, etyka psychoterapeuty, medyczne podstawy psychoterapii, metody interwencji psychoterapeutycznych itd.).
Psychoterapeuta jest członkiem jednego z kilkunastu towarzystw psychoterapeutycznych występujących na terenie Polski (Polska Rada Psychoterapii). Są one zrzeszone w macierzystych organizacjach międzynarodowych lub europejskich. Stowarzyszenie potwierdza za jego pracę.
Istnieje wiele profesji powiązanych ze pomocą psychologiczną. Mnóstwo ludzi myli psychoterapeutę z psychologiem czy psychiatrą.
Psychoterapia jest zawodem odmiennym, wymagającym specjalnego wieloletniego doświadczenia. Psychoterapia jest relatywnie młodym fachem i przez to nie dość znanym opinii publicznej. Nagminnie też massmedia przekazują mylne informacje na temat psychoterapii i fachu psychoterapeuty.
należałoby pamiętać, że wyróżnia go spośród innych podobnych jak (psycholog, psychiatra) tym, że praktykant musi przejść własną psychoterapię i specyficzne szkolenie po studiach, trwające co najmniej 4 lata.

Sporo zagrożeń rodziny bierze się z niedorozwiniętych, zaburzonych ewentualnie zacofanych relacji miedzy osobami je tworzącymi. W rozstrzygnięciu tematu wesprze nam na pewno psycholog warszawa. Do ważnych przeszkód należny brak wzorców integrujących mężczyznę wokół wartości ojcowskich, a kobietę wokół wartości macierzyńskich. Emancypacja kobiety z zadań rodzicielskich do zadań wytwórczych dokonała z niej nie tyle pełna osobowość, ile postać pseudomęska i pseudożenska. Odmowa form samorealizacji przez bycie matka, przez rodzicielstwo i zastąpienie ich przez formy antymacierzynskie, zniszczyło podstawy zdrowej identyfikacji kobiecej. Kobieta zrezygnowała z bycia Dobra Matka po to, aby objawić się jako Dobry Pracownik. Równolegle mężczyzna utracił wizerunek Dobrego Ojca, gdyż został zepchnięty z pozycji męskich. Stal się wiec wzorem Złego Ojca. W ten schemat kobieta wpisuje sie jako ojciec alternatywny, jako anty-ojciec. A mężczyzna wyparty z okładu ojcowsko-macierzyńskiego ochoczo przyjął i zawłaszczył miejsce Dziecka. Ojciec w tych warunkach stal się autoerotyczny, narcystyczny, deficytowy.
Bycie negatywnym Dzieckiem nie pozwala być pozytywnym ojcem mężczyźnie, który przyjął grę w bycie Ojcem-Mężem-Dzieckiem. Pozytywny Ojciec jest przede wszystkim Dorosłym. Bycie Dorosłym nie możne dojść do skutku w okładzie małżeńskim, w którym kobieta chce być mężczyzna. Wyparcie z okładu małżeńskiego mężczyzny, przydziela kobiecie dodatkowe przywileje panowania i zniewalania. W tej dynamice mężczyzna staje sie negatywnym panem, a wiec niewolnikiem okładu. Taka marginalizacja wywołuje zachowania naśladowcze, mimetyczne, maskujace. Utrzymuje je i rozwija w rozbudowany system panowania i – niewoli. Ofiarą tego systemu jest kobieta jako zona i matka. Mimo, ze podkrada sobie prerogatywy mężczyzny jako męża i ojca, nie możne ich wykorzystać inaczej jak przez konflikt, przemoc czy dyktat spowity w miłosna frazeologie. Dziecko ma zadanie podwójne: potwierdzić matkę w jej macierzyństwie i zakwestionować ojca w jego ojcostwie. Wynikiem jest rezygnacja i uciekanie ojca na margines okładu rodzinnego, przyjecie pozycji Dziecka i wejście w konflikt z Dzieckiem, które jest reprezentantem matki. W tym konflikcie ambiwalencja Dziecka musi zostać przesadzona. Dziecko otrzymuje zalecenie bycia z matka, przeciw ojcu. W rażących przypadkach, Dziecko uczy się od matki, jak być bez ojca. Rewindykacja matki da się zdefiniować jako odrzucenie praw ojca, i eo ipso mężczyzny, do Dziecka.

Wyrażenie językowe rozwód brzmi dziś znacznie mniej przeraźliwie niż jeszcze kilka lat w przeszłości . To, co dla naszych matek było, co najmniej straszne , a dla babć wręcz niewyobtażalne , dla wyzwolonej, samodzielnej kobiety XX wieku było „tylko” przykrą konsekwęcją związku. Nie oznacza to wcale, że miano rozwódki stało się powodem do uniesienia. Dla wielu kobiet, a także i mężczyzn nieudane małżeństwo jest jedynym z dowodów własnej niedoskonałościi nieporadności. Dlatego też ostateczną decyzję o rozstaniu podejmują niechętnie. Wypowiedziane na głos słowo „rozwód” staje się sygnałem zachęcającym do ratowania związku, szukania przyczyny kłutnioraz podejmowania prób jego naprawy. Dziś wiele małżeństw , nie tylko za namową sądu, szuka pomocy u psychologa w Warszawie. Udział w terapii małżeńskiej pozwala odkryć prawdziwe przyczyny nieukładania się w związku, a często nawet udaje się je uratować. Ważne jest jednak zaangażowanie obu stron.Poznanie prawdziwych powodów rozstania to dla wielu osób szansa na poznanie własnych oczekiwań, a co za tym idzie, zwiększa szanse przetrwania kolejnych małżeństw . Warto więc skontaktować się z najblizszym psychologiem.