Bezdech – chrapanie
Za chrapanie winna jest ewolucja, a konkretnie wyprostowana pozycja człowieka. Z tego powodu drogi oddechowe człowieka zakrzywiają się na wysokości gardła, szczególnie gdy leży się z głową na poduszce. Wdychane i wydychane powietrze spotyka większy opór i musi przedzierać się pod większym ciśnieniem. Podczas oddychania pęd powietrza powoduje, że podniebienie miękkie i języczek zaczynają wibrować – trzepotać i furkotać jak żagiel. Wywołuje to znany wszystkim charakterystyczny efekt. Tak powstaje odgłos chrapania.
Powodem chrapania jest np. niewłaściwie skonstruowane lub długie podniebienie miękkie lub przerośnięte migdałki podniebienne (to ostatnie jest jedną z głównych przyczyn rzadkiego chrapania u dzieci). Podobne efekty wywołuje skrzywienie przegrody oddzielającej nozdrza , a ponadto nadmiar tkanki, czyli tak zwane polipy w nosie. Oddychanie wymaga także wzmożonego wysiłku, jeżeli już wyściełająca nos błona śluzowa na skutek alergii albo zaziębienia jest obrzęknięta i pokryta wydzieliną. Dlatego tak w bardzo wielu przypadkach chrapią osoby przeziębione albo skarżące się na sienny katar.
Silne zmęczenie fizyczne albo psychiczne sprzyja chrapaniu. Zwiotczenie mięśni tworzących ściany gardła , a oprócz tego podtrzymujących podniebienie i języczek powiększa się również pod wpływem substancji rozluźniających, alkoholu , a oprócz tego leków nasennych i uspokajających.
Chrapanie jest również niebezpieczne. Jeśli ciągłe chrapanie systematycznie przetykają momenty ciszy, świadczy to o chorobie, którą lekarze określają Zespołem Snu z Bezdechami (ZSzB). Bezdech zaobserwować można u 10% chrapiących. Cierpiący na bezdech chrapią we wszystkich pozycjach, zarówno śpiąc na wznak, jak również na boku. Bezdech pojawia się zazwyczaj razem z nadwagą między 30 a 40 rokiem życia. Bezdechem dotkniętych jest około 2% kobiet oraz 4% mężczyzn w średnim wieku.