Zdrówko!

Ospa to infekcja zakaźna, jej nazwa wywodzi się jeszcze z XV wieku – czasów, kiedy wielokrotnie rozpowszechniała się u ludzi, wywołując nieraz niebezpieczne masowe zarazy. Jest to jedna z najstarszych zarejestrowanych chorób. Istnieje kilka odmian tej infekcji, dwie najczęstsze to ospa wietrzna (łagodniejsza jej odmiana, z reguły nie rodzi komplikacji i nie jest śmiercionośna) oraz ospa prawdziwa (bardziej groźniejsza choroba, z wysoką śmiertelnością około 30-35%).

W tej drugiej, groźniejszej postaci choroby, niezwykle często występują komplikacje, między innymi blizny na twarzy, ślepota, spowodowana owrzodzeniem i bliznami rogówki, a także zapalenie stawów i kości, mogące przyczynić się nawet do zniekształcenia kończyn. Wirus tej groźniejszej postaci ospy jest przekazywany drogą kropelkową i umiejscawia się w drobnych naczyniach krwionośnych, przede wszystkim skóry, jamy ustnej i gardła, powodując charakterystyczną wysypkę na skórze, mającą najpierw postać grudek, a następnie pęcherzy wypełnionych cieczą.

W XIX i XX wieku zastosowano na masową skale szczepienia przeciwko temu groźnemu wirusowi i udało się go w zasadzie wyeliminować. Dziś występuje więc ta druga, łagodna odmiana ospy, która również jest rozpowszechniana drogą kropelkową, zwłaszcza wśród dzieci i także objawia się charakterystyczną wysypką na twarzy i tułowiu oraz podwyższoną temperaturą.

Zaczyna się gwałtownie i kwalifikowana jest do chorób cywilizacyjnych. Dna moczanowa to choroba, spowodowana za dużym stężeniem kwasu moczowego we krwi, co prowadzi do artretyzmu, stanu zapalnego, opuchlizny i bolesności stawów. Wielokrotnie jest określana jako najbardziej dokuczliwy wariant stanu zapalnego stawów. Notorycznie bezpośrednim źródłem wysokiego stężenia kwasu moczowego we krwi są choroby nerek, skorelowane z zaburzeniami wydalania kwasu moczowego, hiperurykemia oraz niewłaściwa dieta, które powodują magazynowanie się kryształów kwasu moczowego w ścięgnach, co w efekcie prowadzi do bólu.

Dna moczanowa w większości wypadków dotyka palucha, ale również innych stawów, na przykład kolan. Jest to schorzenie przewlekłe, polegająca na częstych nawracających atakach silnego, głębokiego bólu, niekiedy palącego lub pulsującego i obejmującego także sąsiednie stawy. Poza tym występuje opuchlizna stawów, która może w najcięższych przypadkach prowadzić do trwałego uszkodzenia stawów oraz ścięgien.

Dna moczanowa leczona jest specjalnymi lekami przeciwbólowymi, aczkolwiek niezbędna jest trwała modyfikacja trybu życia – wypijanie sporych ilości napojów, co pomaga w wydalaniu toksyn, unikanie alkoholu oraz żywności, zasobnej w duże ilości tłuszczów. Rekomendowane jest także stałe zażywanie ruchu.

Choroba ta klasyfikowana jest jako najbardziej dotkliwy rodzaj stanu zapalnego stawów. Objawy dny moczanowej to głównie gwałtowny, przeszywający ból stawów, obrzęk stawów, występujące nawet kilka dni, a następnie ustępujące. Ból może pulsować i powodować wrażenie pieczenia, może dotyczyć nie tylko stawów, ale też ścięgien. Symptomy dny moczanowej najczęściej dotykają dużych palców u stóp (podagra), jednak w ciężkich przypadkach mogą obejmować inne partie ciała, na przykład kolana, ręce, uszy oraz rozprzestrzeniać się do przyległych stawów.

Nieraz schorzenie trwa latami i polega na tym, że objawy dny moczanowej występują raz na kilka miesięcy, napad trwa kilka dni, jednak po pewnym czasie znów nawraca, niekiedy silniejszy niż poprzednio. Leczenie symptomów schorzenia bazuje na przyjmowaniu odpowiednich do stanu zdrowia pacjenta leków przeciwbólowych, preparatów redukujących stężenie kwasu moczowego, będącego bezpośrednią przyczyną schorzenia, a także stosowanie właściwej diety, powodującej redukcję stężenia kwasu moczowego we krwi. Według zaleceń lekarzy należy stronić od konsumowania produktów moczopędnych (kawa, alkohol) i pokarmów bogatych w tłuszcze. Powinno się też wystrzegać stresu oraz przesadnego wysiłku fizycznego.

Cukrzyca może być spowodowana nie wystarczającym wytwarzaniem insuliny przez trzustkę lub opornością na insulinę. Wymienia się dwa standardowe rodzaje cukrzycy: typu 1 i typu 2. Niektórzy pacjenci mają mocniejsze, łatwiejsze do stwierdzenia objawy cukrzycy, inne w początkowej fazie choroby mogą nie mieć tak klarownych objawów tej choroby.

Jednym z pierwszych objawów jest obecność drgawek, pocenia się, odczucia głodu i zawrotów głowy przy niskiej ilości glukozy we krwi, a także utraty wagi ciała, nudności i całościowe kiepskie samopoczucie przy bardzo wysokim poziomie cukru we krwi. Ilość cukru we krwi ponad 600 mg na decylitr może być przyczyną utraty świadomości i śpiączki diabetycznej. Pacjenci z cukrzycą typu I cierpią na kwasicę ketonową, która może nawet przyczynić się do bólów brzucha, utraty świadomości i śpiączki.

Symptomy cukrzycy występujące w dalszej fazie schorzenia to zaburzenie funkcji nerwów, zwane neuropatią obwodową, która bazuje na braku czucia w nogach. Kiedy cukrzyca jest nieleczona, w wyniku nienormalnego funkcjonowania nerwów oraz naczyń krwionośnych może wystąpić tzw. stopa diabetyczna oraz retinopatia diabetyczna – upośledzenie narządu wzroku. Przejawy cukrzycy dotyczą także choroby nerek, prowadzące do retencji wody, choroby układu krążenia i serca, w tym ataku serca.

Proces chorobowy, w którym tarczyca nie produkuje wystarczającej dawki inkretu tyroksyny (zwanej inaczej T4) oraz trójjodotyroniny (czyli T3), to niedoczynność tarczycy. Często choroba występuje przez długi czas bezobjawowo lub symptomy są na tyle mało specyficzne, że nierzadko lekarze mylą ją z innymi zaburzeniami.

Najczęstszą przyczyną niedoczynności jest choroba Hashimoto, w której system immunologiczny atakuje narząd tarczycy, aczkolwiek jej przyczyną może być również radioterapia oraz chirurgiczne usunięcie tarczycy. Zagrożenie chorobą wzrasta wraz z wiekiem, częściej występuje również u pań (pięć razy częściej niż u panów). Niedoczynność tarczycy niezwykle rzadko pojawia się u niemowląt oraz dzieci, jednakże nieleczona może mieć u nich bardzo niebezpieczne powikłania, takie jak defekt mózgu, upośledzenie psychiczne, opóźnienie w rozwoju.  Generalnie podsumowując, choroba ta prowadzi do ograniczenia procesów metabolicznych.

Najbardziej charakterystyczne symptomy tej choroby u osób dojrzałych to długotrwałe zmęczenie, chandra, przyrost wagi ciała, ból mięśni, opuchnięcie twarzy. Nierzadko występuje również ochrypły głos, wole, duszność. Ponadto, niedoczynność tarczycy może powodować wzrost oporności na insulinę, co w rezultacie może prowadzić do cukrzycy oraz duży poziom cholesterolu we krwi.