Jak powstaje niedoczynność tarczycy?
Stan chorobowy, w którym tarczyca nie generuje dostatecznej dawki inkretu tyroksyny (zwanej inaczej T4) oraz trójjodotyroniny (czyli T3), to niedoczynność tarczycy. Najczęściej choroba występuje przez długi czas bez objawów lub symptomy są na tyle mało osobliwe, że nierzadko lekarze mylą ją z innymi schorzeniami.
Najczęstszą przyczyną niedoczynności jest choroba Hashimoto, w której system immunologiczny atakuje narząd tarczycy, aczkolwiek jej podłożem może być też radioterapia oraz chirurgiczne wycięcie tarczycy. Ryzyko choroby narasta wraz z wiekiem, częstsze jest również u pań (pięć razy częstsze niż u panów). Niedoczynność tarczycy bardzo rzadko występuje u niemowląt oraz dzieci, jednakże nieleczona może mieć u nich bardzo groźne następstwa, takie jak uszkodzenie mózgu, upośledzenie umysłowe, opóźnienie w rozwoju. Generalnie ujmując, choroba ta przyczynia się do ograniczenia procesów metabolicznych.
Najbardziej typowe przejawy tej choroby u osób dojrzałych to przewlekłe zmęczenie, chandra, przyrost wagi ciała, ból mięśni, opuchnięcie twarzy. Często występuje również ochrypły głos, wole, zadyszka. Ponadto, niedoczynność tarczycy może wywoływać wzrost oporności na insulinę, co w efekcie może przyczynić się do cukrzycy oraz wysokie stężenie cholesterolu we krwi.