Zdrówko!

Stwardnienie rozsiane to przewlekła, bardzo ciężka choroba neurologiczna, której nie da się wyleczyć, ponieważ nieznana jest do tej pory jej przyczyna. W niektórych wypadkach predyspozycje do zapadnięcia na stwardnienie rozsiane są dziedziczne. W chorobie tej dochodzi do defektu tkanek nerwowych, co przyczynia się do komplikacji w transmisji bodźców między komórkami nerwowymi, a w konsekwencji do uszkodzenia nerwu wzrokowego, rdzenia kręgowego oraz mózgu.

Termin choroby pochodzi od tego, że demielinizacja nerwów ma miejsce w obszarach, które są w różnych miejscach. Stwardnienie rozsiane zaczyna się u osób dorosłych między dwudziestym a czterdziestym rokiem życia i znacznie częściej dotyka kobiet niż panów. Choroba cechuje się następującymi po sobie etapami zaostrzeń i okresami remisji, w których pojawia się poprawa stanu pacjenta.

Choroba przejawia się bólem mięśni, drętwieniem kończyn, osłabieniem organizmu, problemami z utrzymaniem równowagi, ze skoordynowaniem ruchów ciała, pogorszeniem widzenia, utratą pamięci, słabą sprawnością mentalną, a czasami także depresją, manią i demencją. Leczenie polega na zażywaniu lekarstw z interferonem beta, lekarstw przeciwzapalnych, kortykosteroidów, które zmniejszają objawy choroby oraz zapobiegają ich nawrotom.

Neurologiczne zaburzenie działania mózgu, którego nie można wyleczyć to choroba parkinsona. Częściej pojawia się u mężczyzn niż u kobiet, z reguły dotyczy ludzi po sześćdziesiątym roku życia, jednak niekiedy może zaatakować znacznie młodszych pacjentów. Objawy schorzenia to zwłaszcza charakterystyczne drżenie kończyn, sztywność mięśni, powłóczenie kończynami w czasie chodzenia, ślinienie, kłopoty z porozumiewaniem się, połykaniem, nietrzymanie moczu, zaparcia, a również w cięższych przypadkach chandra, odczuwanie niepokoju, splatanie czy utrata pamięci.

Symptomy te na początku choroby są łagodne, aczkolwiek w miarę jej rozwoju zaczynają być bardzo dokuczliwe, wręcz uniemożliwiając normalne funkcjonowanie. Mimo, że choroba parkinsona jest nieuleczalna, to rozwój w medycynie sprawił, że lekarze posiadają skuteczne środki, które mogą złagodzić objawy choroby (a w szczególności drganie kończyn, sztywność i koordynację mięśniową), w znacznym stopniu poprawiając jakość życia chorych.

Powodem choroby jest zamieranie komórek w mózgu, wytwarzających dopaminę, która odgrywa istotną funkcję w transmitowaniu impulsów między nerwami. Choroba parkinsona może być spowolniona przez stosowanie preparatów zawierających witaminę B6, która wzmaga wytwarzanie dopaminy, przeciwutleniacze, takie jak witamina E oraz witamina C, chroniące komórki oraz pochodne witaminy B6 – koenzym Q10 i NADH.

Stres, a zwłaszcza ten występujący długookresowo, ma niekorzystny wpływ na zdrowie fizyczne, mentalne i uczuciowe człowieka. Wywołuje on wzrost ciśnienia krwi, trudności z koncentracją, kłopoty ze snem, problemy ze wzwodem, obniżenie popędu seksualnego. W lżejszych przypadkach można przyjąć lek na nerwice bez recepty, który jest dostępny w każdej aptece, aczkolwiek przy długotrwałej nerwicy, trzeba skontaktować się z lekarzem, a ten zaordynuje właściwe lekarstwa.

Aby uniknąć stresu czy nerwicy, należy zmienić stosunek do życia i styl życia. Trzeba odpoczywać po pracy, relaksować się, znaleźć sobie zainteresowanie, które będzie sprawiać przyjemność, aby odciąć się od sytuacji, wywołujących stres. Warto podjąć medytację, która pozwala się uspokoić, ćwiczenia relaksacyjne i oddechowe, pomagające utrzymać poprawne ciśnienie krwi i tętno. Trzeba także zastosować regularne ćwiczenia fizyczne oraz stosowanie odpowiedniej diety.

Trzeba dobrze się wysypiać, spać przynajmniej osiem godzin dziennie. Warto zacząć myśleć optymistycznie, nie załamywać się klęskami w życiu, a spojrzeć z ufnością w przyszłość, spędzać więcej chwil z rodziną i przyjaciółmi. Oprócz kontemplacji pomocna może być joga, która również pomaga się zrelaksować.

Nerwice w obecnych opracowaniach dotyczących zaburzeń emocjonalnych określane są mianem zaburzeń lękowych. Charakterystyczny dla nich jest szeroki zakres potencjalnych objawów, na które skarży się pacjent. Na ogół jednak, jak potwierdza psycholog, rozmaitość tych symptomów łączy przeżywanie lęku. W fobiach pacjenci obawiają się namacalnych rzeczy, określonych sytuacji lub zjawisk, jak np. pająki, krew, małe przestrzenie. Nerwica natręctw, obecnie zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne przejawia się strachem przed pojawiającymi się myślami, za czym częstokroć idzie określona aktywność, np. nagminne mycie rąk sprowokowane nasileniem lęku przed drobnoustrojami. Psycholog nieraz także spotyka się z osobami, które doświadczają lęku nieświadomego. Zgłaszając się przykładowo z zawrotami głowy, w trakcie psychoterapii uświadamiają sobie, że za symptomem kryje się złość na rodzica, która nie jest doprowadzona do świadomości z racji ich kanonów moralnych. Psycholog stara się wtedy nie tylko uświadomić wrogie uczucia, ale także ułatwić pacjentowi zmianę swojego nastawienia do własnych agresywnych tendencji, tak by nie potrzebował już generować symptomu. Symptom taki, wedle psychoanalizy ma zabezpieczyć nasze ego przed świadomością akceptowanych w sobie dążeń a jednocześnie wyładować pewien poziom energii popędowej. W takim układzie jest więc kompromisem.

Psycholog w odróżnieniu od psychiatry oddziałuje na pacjenta metodami psychologicznymi. Proces psychoterapii może być względnie długi, zwłaszcza gdy decydujemy się na uczestnictwo w terapiach wywodzących się z psychoanalizy lub relatywnie krótki w psychoterapii poznawczo-behawioralnej bądź grupie terapeutycznej tworzonej w ramach Poradni Zdrowia Psychicznego. Sporo podejść terapeutycznych uznaje łączenie farmakoterapii z psychoterapią. Taki typ terapii zaleca się zwłaszcza klientom, którym symptomy uniemożliwiają normalne funkcjonowanie, dla przykładu w głębokich zaburzeniach nastroju czy też nasilonych nerwicach. Psycholog z czasem dysponuje hipotezą dotyczącą źródła problemów zgłaszanych przez klienta a także technikami interwencji dzięki którym których potrafi doprowadzić klienta do wglądu w przyczyny swoich trudności bądź objawów. Ważka różnica między przyjmowaniem leków a terapią psychologiczną zasadza się na tym, że środki farmakologiczne nie modyfikują struktury osobowości pacjenta. Choć w wielu przypadkach mogą likwidować bądź redukować objawy, nie oddziałują na psychogenne przyczyny ich powstawania. Skutkiem tego wielu lekarzy zachęca swoich pacjentów do uczestnictwa w psychoterapii. Psycholog wchodząc w kontakt z klientem, pomaga mu zdobyć takie rozumienie jego trudności, które nie tylko wpływa na złagodzenie objawów, ale również wyposaża go w techniki radzenia sobie z nimi w razie nawrotu problemów.