Zdrówko!

Dziurawiec zwyczajny zalicza się do ziół wieloletnich kwitnących na żółto. Spotkać je możemy kwitnące w stanie dzikim w Ameryce Północnej oraz w Europie. Dziurawiec przeważnie rozkwita na wiosnę. Nazwa łacińska tego zioła brzmi: hypericum perforatum. Dziurawiec używany był od dawna w medycynie naturalnej. Od niedawna dziurawcem interesują się także specjaliści medycyny konwencjonalnej z Zachodu, przede wszystkim pod względem jego użyteczności w terapii lęku i stanów depresyjnych.

Już średniowieczne czasopisma sygnalizują, że za pomocą dziurawca kurowano wszelkie stany zapalne, urazy, oparzenia, bóle mięśni, wysokie ciśnienie krwi, kłopoty z żołądkiem, bezsenność, hemoroidy czy depresję. Wnikliwe badania na skuteczność dziurawca w walce z chandrą i stanami lękowymi wykonano w Europie w latach 90-tych. Doświadczenia nie dostarczyły jednoznacznej odpowiedzi na zagadnienie, w jaki sposób dziurawiec oddziałuje na mózg podczas depresji. Dziurawiec zwyczajny jest ogólnodostępny w postaci wyciągów, tabletek, kapsułek, a także w postaci suszonych ziół do herbaty.

Przy zażywaniu leków przeciwdepresyjnych wyprodukowanych na bazie dziurawca ich początkowe przeciwdepresyjne działanie widoczne jest po ok. 4-6 tygodniach. Leki z dziurawca są niebywale popularne, ponieważ posiadają identyczną efektywność jak preparaty syntetyczne, a nie przynoszą dokuczliwych skutków ubocznych.

Choroba, w której występują objawy zarówno psychiczne, jak i fizyczne, w której dominuje znaczne pogorszenie nastroju, wywołane niskim poziomem aktywności w konkretnych częściach mózgu, to depresja. W chorobie tej występuje także pesymizm, utrata radości z życia, nawet z rzeczy, które przedtem przynosiły zadowolenie, poczucie niższości, poczucie winy bez konkretnego motywu, poddenerwowanie, problemy z koncentracją, bezsenność, opóźnienie w odbieraniu bodźców sensorycznych, a także spowolnienie niektórych reakcji fizycznych, na przykład trawienia, oddawania moczu.

Depresja może mieć odmienne natężenie, od lekkiego, cyklicznego stanu gorszego samopoczucia, aż do przewlekłego, nawracającego i głębokiego. Depresja może wystąpić w każdym wieku, nieco częściej pojawia się u kobiet niż u mężczyzn. Bezpośrednim podłożem depresji jest zmniejszona liczebność neuroprzekaźników, zwłaszcza serotoniny, noradrenaliny, acetylocholiny, dopaminy i GABA albo niewłaściwa odpowiedź komórek nerwowych na stymulację poprzez te neuroprzekaźniki.

Depresja może być podzielona na kilka rodzajów, w zależności od istnienia objawów oraz od powodów: choroba afektywna dwubiegunowa, z symptomami fizycznymi, reaktywna, endogenna. Terapia depresji powinno być zarówno farmakologiczne, jak i poprzez psychoterapię.

Naturalny pierwiastek chemiczny, odmiana węglowodanu, występujący powszechnie w środowisku naturalnym, posiadający kilka odmian, to inozytol. Jest on niemal bez smaku, da się wyczuć wyłącznie niewielką ilość słodkiego smaku. Nie jest on niezbędnym do funkcjonowania człowieka składnikiem, jednak odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu różnych przekaźników w komórkach eukariotycznych.

Odpowiedzialny jest między innymi za przekazywanie sygnału insuliny, zachowanie właściwości błon komórkowych, za działanie serotoniny, eksterioryzację genów, podział tłuszczów i redukcje ilości cholesterolu we krwi. W różnych formach substancja ta pojawia się w niektórych produktach roślinnych – w owocach (szczególnie w pomarańczach), w zbożach, ziarnach, orzechach, jednakże nie wszystkie jej postacie są prawidłowo wchłaniane przez organizm.

Występuje również w lecytynie (ta forma jest dobrze absorbowana przez organizm). Jest otrzymywany z glukozy, a u człowieka proces ten przebiega w nerkach. Według niektórych doświadczeń naukowych, inozytol może zmniejszać symptomy depresyjno – kompulsywne, a więc może być stosowany do leczenia takich chorób, jak depresja jednobiegunowa, depresja dwubiegunowa, zaburzenia lękowe, agorafobia, bulimia.

Padaczka nie jest jedną chorobą, ale grupą, kompleksem chorób neurologicznych, o różnych determinantach, przejawach, a w związku z tym, różne musi być jej leczenie. Schorzenie dotyka mniej więcej 0,5 do 1 procenta ludzi. Najbardziej wymowne objawy epilepsji, inaczej padaczki, to występowanie ataków padaczkowych, które są wywołane tym, że rozładowania elektryczne neuronów w części przyśrodkowej lub poprzecznej płata skroniowego mózgu są nieprawidłowe.

Napady padaczkowe to konwulsje, występujące bez utraty świadomości lub z utratą przytomności (między innymi dlatego, że płat skroniowy odpowiedzialny jest za pamięć). Przyczyną padaczki mogą być wady genetyczne, zaburzenia metaboliczne, niskie stężenie glukozy we krwi, nadmierne konsumowanie alkoholu, uraz czaszki czy guz mózgu. Z reguły objawy epilepsji da się złagodzić, stosując adekwatne leczenie. U niektórych chorych pomaga na przykład zastosowanie diety ubogiej w węglowodany, a zasobnej w lipidy.

Jeżeli w danym przypadku objawy epilepsji, czyli ataki padaczkowe nie mogą być usunięte, powinno się wykorzystywać środki bezpieczeństwa, chroniące głowę przed urazem, na przykład specjalistyczne pasy bezpieczeństwa czy kaski rowerowe. Diagnozę przypadłości dokonuje się poprzez wywiad i opis ataków oraz zrealizowanie badania EEG.

Najczęstszy rodzaj demencji, wywołany niszczeniem komórek w mózgu oraz brakiem stanu równowagi neuroprzekaźników, to choroba Alzheimera. Początkowo przejawia się utratą pamięci krótkotrwałej – zapominaniem prostych rzeczy, aczkolwiek wraz z biegiem ma poważniejsze symptomy, nierzadko uniemożliwiające samodzielne funkcjonowanie i wymagające stałej opieki nad chorym.

Zalicza się do nich problemy w realizowaniu codziennych czynności, nierozpoznawanie ludzi, agresja. Choroba Alzheimera ma także oddziaływanie na osobowość pacjentów – stają się oni impulsywni, dziwnie się zachowują, są nerwowi, mają tendencję do dyskutowania o przeszłości, a rozmowy stają się powtarzalne. Dominującym czynnikiem zachorowalności jest wiek, a częstotliwość występowania choroby cały czas rośnie. Na Alzheimera choruje 10% osób w wieku powyżej 65 roku życia i 50% osób w wieku powyżej 85 roku życia.

Drugim czynnikiem zagrożenia są uwarunkowania genetyczne, wywołane przekazywaniem zniekształconego genu, osoby takie mogą zachorować w znacznie wcześniejszym okresie życia. Elementem ryzyka jest także nadciśnienie, cukrzyca, choroba wieńcowa, za duże stężenie cholesterolu we krwi. Choroba Alzheimera bardzo niekorzystnie wpływa na normalne funkcjonowanie całej rodziny chorego. Jej leczenie bazuje między innymi na zachowywaniu dużego poziomu glutaminianu w mózgu.