Zdrówko!

Fenyloketonuria to odrębna choroba genetyczna, powiązana z metabolizmem, spowodowana przez mutację genu odpowiadająca za rozkład enzymu wątrobowego – hydroksylaza fenyloanaliny. Choroba ta oznacza, że enzym, odpowiadający za rozkład (metabolizm) aminokwasu fenyloalaniny kompletnie nie działa, w skutek czego substancja ta gromadzi się w organizmie, jest szkodliwa dla układu nerwowego, a u pacjentów można ją stwierdzić w urynie.

Z kolei aminokwas tyrozyna, który powstaje normalnie z rozkładu fenyloalaniny, u pacjentów, u których istnieje fenyloketonuria, musi być dostarczany do organizmu w formie suplementów. W obecnych czasach chorzy, u których fenyloketonuria jest stwierdzona, mogą prowadzić w miarę zwyczajne życie, jednak nieleczona przyczynia się do silnych zaburzeń w rozwoju mózgu, uszkodzenia mózgu, problemów z odpowiednim funkcjonowaniem mózgu, problemów z zachowaniem, takich jak ADHD.

Leczenie zachowawcze bazuje na pilnowaniu diety i unikaniu pokarmów zawierających fenyloalaninę oraz monitorowania wyników krwi, jednak choroba jest nieuleczalna. Trzeba przede wszystkim wystrzegać się aspartamu – popularnego słodzika znajdującego się w wielu artykułach spożywczych. Ważne jest odpowiednio wczesne zdiagnozowanie schorzenia, tak aby dziecko zdołało rozwijać się harmonijnie.

Miód jest jedną z najbardziej popularnych, wszechstronnych i powszechnie dostępnych substancji o znaczeniu zdrowotnym. Może być zarówno w postaci do picia, jak i do jedzenia, jest środkiem słodzącym – zamiennikiem cukru, a również może być lekarstwem. Najbardziej znane i cenione jego funkcjonowanie dla zdrowia to wzmacnianie odporności organizmu oraz właściwości antybakteryjne. Miód jest nierzadko składnikiem płynów do płukania ust, kremów oraz innych kosmetyków. Można wyróżnić wiele jego typów – w zależności od tego, jaka flora dominuje w rejonie, gdzie umiejscowiona jest konkretna pasieka. Gatunek miodu wynika także z pór roku i tym samym od zmieniającej się razem z nimi flory.

Wielkie właściwości lecznicze ma w szczególności pyłek pszczeli, który zawiera dużo witamin i minerałów, a kiedy miód rozcieńcza się z wodą, pojawia się nadtlenek wodoru, który posiada właściwości antybakteryjne, w związku z czym może być używany jako opatrunek na rany. Miód przyspiesza ich gojenie, dezynfekuje i redukuje pojawianie się szram. Co więcej jest powszechnie używany przy leczeniu chorób skóry – egzemy, łuszczycy. Zmniejsza objawy alergii, poprawia trawienie, zmniejsza ból gardła, wzmacnia układ odpornościowy, oddziałuje korzystnie na działanie wątroby.

Grzybica ust to często bolesna infekcja źródła grzybiczego błony śluzowej jamy ustnej, wywołane przez drożdżaki. Ból występuje szczególnie podczas konsumowania posiłków i mycia zębów. Pojawia się w postaci białych plam o czerwonych brzegach na błonie śluzowej języka, dziąseł, przełyku, policzków. Wielokrotnie towarzyszy im krwawienie. Aby przeciwdziałać jej rozpowszechnianiu się, trzeba zwłaszcza utrzymać odpowiednią czystość jamy ustnej.

Grzybica jamy ustnej wywołana jest brakiem prawidłowej równowagi ekologicznej w ustach, w związku z tym w przypadku jej pojawienia się nie powinno się wykorzystywać żadnych płynów do płukania ust. Aby przeciwdziałać nawrotom choroby, powinno się stosować właściwą dietę, eliminującą słodycze, piwo, wino i chleb, a bogatą w artykuły posiadające naturalne drobnoustroje – jogurty naturalne czy kefiry. Nawet wyroby tytoniowe mogą oddziaływać na większość regionów ciała, wydaje się więc, że palenie jest w stanie również aktywować rozwój drożdży. Ludzie palące tytoń są bardziej narażeni na posiadanie tej choroby, w wypadku częstych jej nawrotów należy więc rzucić palenie.

Grzybica jamy ustnej może być kurowana naturalnymi środkami, takimi jak oregano, olejek kokosowy i olejek cynamonowy. Nawracające infekcje mogą wskazywać, że system immunologiczny nie pracuje poprawnie. Kiedy domowe specyfiki nie pomagają w terapii, należy skonsultować z doktorem.

Dziurawiec zwyczajny zalicza się do ziół wieloletnich kwitnących na żółto. Spotkać je można kwitnące w stanie dzikim w Ameryce Północnej oraz w Europie. Dziurawiec przeważnie rozkwita na wiosnę. Nazwa łacińska tej rośliny brzmi: hypericum perforatum. Dziurawiec stosowany był od wieków w medycynie naturalnej. Od pewnego czasu dziurawcem interesują się również lekarze medycyny konwencjonalnej z Zachodu, szczególnie pod względem jego użyteczności w terapii niepokoju i stanów depresyjnych.

Już średniowieczne pisma sygnalizują, że przy pomocy dziurawca kurowano wszelkie stany zapalne, urazy, oparzenia, bóle mięśni, wysokie ciśnienie tętnicze, problemy z żołądkiem, bezsenność, hemoroidy czy depresję. Wnikliwe badania na efektywność dziurawca w walce z depresją i stanami lękowymi przeprowadzono w Europie w latach 90-tych. Badania nie dały konkretnej odpowiedzi na zagadnienie, w jaki sposób roślina ta wpływa na mózg w trakcie depresji. Dziurawiec zwyczajny jest sprzedawany w formie ekstraktów, tabletek, kapsułek, a także w formie suszonych ziół do herbaty.

Przy przyjmowaniu środków antydepresyjnych wyprodukowanych na bazie dziurawca ich pierwsze antydepresyjne działanie dostrzegalne jest po ok. 4-6 tygodniach. Leki z dziurawca stały niebywale popularne, ponieważ posiadają identyczną efektywność jak preparaty chemiczne, a nie przynoszą dokuczliwych skutków ubocznych.

Choć często uważana za szkodliwe ziele, gdyż jej kontakt ze skórą wywołuje pojawienia się pieczenia lub bólu, pokrzywa jest znaczącym ziołem leczniczym. W farmacji stosowane są jej kwiaty i korzenie. Pokrzywa jest też wykorzystywana do terapii bólu stawów, alergii oraz lekkiego przerostu gruczołu krokowego, a także jako środek moczopędny, dlatego może być też stosowana do terapii nadciśnienia.

Dawniej leczyło się nią biegunki, ale również zatwardzenia, astmę, stan zapalny opłucnej. Sądzono też w przeszłości, że posiada działanie ściągające, tamujące krwawienie, na przykład z nozdrzy czy macicy. Skład farmakolgiczny liści pokrzywy to w szczególności kwasy naturalne, a korzeni – sterole, lignany, lektyna, polisacharydy. Posiada także wiele aminokwasów, witamin i różnorodnych substancji odżywczych. Lecznicze ekstrakty z tej rośliny hamują syntezę mediatorów zapalnych, powodujących różne choroby, a także prostaglandyn oraz leukotrienów.

Pokrzywa może także być wykorzystywana jako lek przeciwbólowy, ale wówczas powinno się zażywać ją przez kilka dni. Mimo, że pokrzywa ma wiele działań leczniczych i zazwyczaj jest dobrze znoszona przez pacjentów, mogą niekiedy wystąpić skutki niepożądane. Może na przykład nieraz wystąpić podrażnienie przewodu pokarmowego. Pokrzywę należy przyjmować doustnie w formie wywarów, sproszkowanych ekstraktów lub kapsułek, a także wlewów dożylnych.